Weblogchi-Blog

نگاهی اجمالی به یک دهه وبلاگنویسی فارسی

صابر بستانی — Mon, 06 Feb 2012 13:25:24 +0000

اولین
سلمان جریری اولین وبلاگ‌نویس ایرانی است. وی در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۰۱ (۱۶ شهریور ۱۳۸۰) نوشت:«وب‌نوشت بر وزن دست نوشت یک اصطلاح من درآوردی است! خیلی جدی نگیرید! اما weblog به وب سایت یا homepage ای میگن که شامل نوشته‌های شخصی یک نفر راجع به چیزها و نکات جالبی که می بینه یا بهشون فکر می‌کنه هست.» به این ترتیب ۱۶ شهریور روز تولد وبلاگستان فارسی نام گرفته است.

پدر وبلاگ‌نویسی فارسی
حسین درخشان نویسنده وبلاگ «سردبیر:خودم» پیش از این‌ها لقب پدر وبلاگ‌نویسی ایرانی را یافته بود. وبلاگ‌نویسی جسورانه و البته مبتکرانه‌ی وی بسیاری را جذب وبلاگش کرد و می‌توان مدعی شد که در زمان خودش پرخواننده‌ترین وبلاگ‌ فارسی بود. پس از بازگشت حسین از کانادا به ایران بازداشت شد و در نهایت به قریب به ۲۰ سال زندان محکوم شده است.

خورشیدی که غروب کرد
«خورشید خانوم» دیگر نور نمی اندازد به وبلاگستان فارسی. حداقل صنم دولتشاهی دیگر این کار را نمی‌کند. اولین مطلب در آرشیو وبلاگ صنم باز می‌گردد به نهم نوامبر ۲۰۰۱ (۱۸ آبان ۱۳۸۰). صنم در اولین مطلبش نوشته بود به وبلاگستان آمده برای اینکه حس می‌کند جای خانم‌ها خالی است. حالا جای خانم‌ها در وبلاگستان فارسی خالی نیست اما وبلاگستان تا اطلاع ثانوی «خورشید خانوم» ندارد.

زن نوشت
پرستو دوکوهکی «زن‌نوشت» را با ارسال یک کلمه در پست اول شروع کرد:«سلام». ۶ ژوئن ۲۰۰۲ (۱۶ خرداد ۱۳۸۱) چند مطلب کوتاه پشت سر هم پست کرده است. در یکی از این مطالب نوشته: «بی‌‌قرارم . به همه جا سرک می‌‌کشم . اینجا رو هم برا‌ی همین درست کردم.» دوکوهکی که روزنامه‌نگار است در این وبلاگ در مورد مسائل ایران، مسائل اجتماعی، زنان و زندگی روزمره‌ی خود می‌نویسد.

مسکن وبلاگستان
استامینوفن تنها نام دارویی مسکن نیست، بلکه یک وبلاگ قدیمی فارسی است که از هفتم شهریور ۱۳۸۱ تاکنون با نوشته‌های کوتاه به روز شده است. شاید حتی بتوان مدعی شد اولین وبلاگ مینی‌مال نویس فارسی است. نویسنده این وبلاگ در اولین مطلبش در چرایی تولد «استامینوفن» نوشته است: «این صفحه نتیجه یه شب بی‌خوابی، سردرد و قرص کوچولومه.»

نقطه
ناصر خالدیان نویسنده وبلاگ «نقطه ته خط» بود. سال ۱۳۸۸پس از یکسال توقف وبلاگ‌نویسی در پروژه‌ی فیس آف صادق جم (بلاگ‌نوشت) شرکت کرد. صادق جم وی را اینگونه معرفی می‌کند: «ناصر خالدیان هفت سالی با عنوان «نقطه ته خط» وبلاگ نوشت. تقدیرها و جوایز متعدد در زمینه وبلاگ‌نویسی دارد. ناصر خالدیان در وبلاگش در مورد موضوعات مختلف به صورت مقالات جدی و اغلب طنز می‌نوشت.»

وبلاگی به نام الپر
الپر نام وبلاگ علی پیرحسینلو است. احتمالا «ال» به جای علی و «پر» به جای پیرحسینلو. وبلاگی با تم سیاسی-اجتماعی که در نیمه اول دهه‌ی هشتاد بسیار پرخواننده و اثرگذار بود و امروز فقط در آرشیو اینترنت می‌شود جستجویش کرد. پیرحسینلو در اولین پست در تاریخ دوم تیر ۱۳۸۱ زیر عنوان «شروعی بی‌پایان» نوشته است: «این برای آغاز؛ به زودی بیشتر خواهم گفت…»

استاد دات
یونس شکرخواه نویسنده وبلاگ «دات» است. آنگونه که این استاد برجسته علوم ارتباطات می‌گوید این وبلاگ امتداد تدریس‌اش است. شکرخواه، عضو دپارتمان مطالعات بریتانیا در دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران است و دکترای علوم ارتباطات دارد. وی در اولین مطلب وبلاگش در ۱۴ اوت ۲۰۰۲ (۲۳ مرداد ۱۳۸۱) نوشت: «این نخستین پیام است.» یونس شکر ‌خواه در این روز سه پست دیگر را ارسال کرده است.

زیتون مجازی
زیتون وبلاگی است که از تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۲ (۲۴ شهریور ۱۳۸۱) تاکنون وبلاگش را به روز می‌کند. قالب ساده‌ای دارد که ممکن است در نگاه اول توی ذوق بزند اما اگر یک‌بار وبلاگش را بخوانید به سختی می‌توانید از آن صرف‌نظر کنید. زیتون با نگاهی انتقادی و طنز اتفاقات دور و برش را نقل می‌کند. وی از وبلاگ‌نویسان «جان سخت» وب‌ فارسی محسوب می‌شود.

ملای وبلاگستان
«ملاحسنی» از قدیمی‌های وبلاگستان فارسی است. ۶ آبان ۱۳۸۲ در پرشین‌بلاگ وبلاگ‌نویسی را آغاز کرد اما دولت مستعجل بود و مجبور شد کوچ کند به میزبانی دیگر. ملاحسنی به مسایل روز ایران و گاهی جهان می‌پردازد با زبانی طنز و البته بی‌پروا. شاید برای همین است که محبوبیت زیادی دارد.

ندای امروز
امین ثابتی، فارغ التحصیل کارشناسی ارشد مکانیک از انگستان، پژوهشگر وب است و نویسنده وبلاگ «ندای امروز». وی از سال ۱۳۸۲ وبلاگ‌نویسی را آغاز کرده و به نوشته خودش تاکنون چندبار مجبور شده میزبان وبلاگش را تغییر دهد. در وبلاگ ندای امروز مطالبی در مورد حملات سایبری، امنیت وب و وبلاگستان فارسی می‌توان یافت.

یک بغل سیبستان
مهدی جامی نویسنده وبلاگ «سیبستان» است. وی همچنین روزنامه‌نگار، کارشناس رسانه و فیلم‌ساز است. جامی در اولین مطلب وبلاگش در تاریخ ۵ می ۲۰۰۳ (۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۲) می‌نویسد:« ای عشق تو موزون‌تری یا باغ و سیبستانِ تو؟» شاید بتوان گفت مهدی جامی مدیر و سردبیر سابق رادیو زمانه جز اولین کسانی بود که در فضای وب ایده شهروند خبرنگار را با کمک گرفتن از وبلاگ‌نویسان در اداره یک رسانه‌ی جریان اصلی پیاده کرد.

نیکان وبلاگستان
نیک آهنگ کوثر، کارتونیستی سرشناس است و روزنامه‌نگار. اما وبلاگش هم به قدر کارتون‌هایش معروف است. آرشیو وبلاگش از ژوئیه ۲۰۰۴ شروع می‌شود. اما اولین مطلب وبلاگش را ۱۶ جولای ۲۰۰۴ (۲۶تیر ۱۳۸۳) پست کرده است. وی در این مطلب می‌نویسد:«راستش حرف‌های زیادی در دلم مانده که حیفم می‌آید بعد از ابتلا به آلزایمر به فراموشی سپرده شود! دلم می‌خواهد با آرآمش کامل و بدون هیجانی شدن بنویسم تا اعتدال برقرار باشد.»

آقای فیس آف
صادق جم نویسنده وبلاگ «بلاگ‌نوشت» است. یک وبلاگ فعال و پرطرفدار در فضای وب فارسی. جم همیشه‌ ایده‌های خوب و نویی دارد. پروژه‌ی فیس‌آف که پرسش از دو یا چند وبلاگ‌نویس در مورد موضوعی واحد است یکی از ایده‌های جم بود که در فضای مجازی با استقبال زیادی روبرو شد. صادق اولین مطلب وبلاگش را در تاریخ اول دسامبر ۲۰۰۴ (۱۱ آذر ۱۳۸۳) با عنوان «خدا کافیست» منتشر کرده است.

یک وبلاگ دو نفره!
اسد علیمحمدی وبلاگ «بیلی و من» را ۱۷ آذر ۱۳۸۳ در پرشین بلاگ ثبت کرد اما در نهایت به علت مسدود شدن وبلاگش از سوی این خدمات دهنده مجبور به تغییر آدرس چندباره شد. بیلی نام سگ این وبلاگ‌نویس است که در برخی مطالب این وبلاگ نقش قابل توجهی دارد. علیمحمدی همچنین سردبیر و موسس بلاگ‌نیوز است که از اولین وبلاگ‌های اجتماعی اشتراک خبر به زبان فارسی است.

یک پزشک و مجیدی‌ها
علیرضا مجیدی نویسنده وبلاگ «یک پزشک» است که وبلاگ‌نویسی را از اردیبهشت سال ۱۳۸۴ آغاز کرده است. خواهر وی فرانک مجیدی نیز از سال ۱۳۸۷ به وی پیوسته و این وبلاگ را دو نفره به روز می‌کنند. یک پزشک یکی از پرخواننده‌ترین وبلاگ‌های ایرانی است که بیشتر به مسایل آی‌تی، پزشکی و سینما می‌پردازد.

سرزمین رویایی در دنیای مجازی
نویسنده‌ی وبلاگ «سرزمین رویایی» اولین نوشته‌اش را به تاریخ ۱۶ شهریور ۱۳۸۴ اینگونه ارسال کرده است: «سلام بلاگستان، سلام آزادی». حالا که شش ساله شده بار دیگر از وبلاگستان فارسی می‌نویسد: «شش سال نوشتن در سرزمین رویایی از آن کارهایی نیست که آدمیزاد مدام یادآوری‌اش بکند. هر چه باشد آش کشک خاله است. ۱۵۵۵ پست در طی همه‌ی این شش سال از شانزده شهریور هشتاد و چهار تا امروز.»

خوابگرد
وبلاگ «خوابگرد» نگاه انتقادی سیدرضا شکراللهی است به فرهنگ، هنر و ادبیات. آنگونه که خودش در وبلاگش نوشته. شکراللهی نویسنده ویراستار است. این را می شود از مطلب «سه قانون ساده‌ی نوشتن در کامپیوتر و برای وب» که در اسفند ۱۳۸۴ منتشر کرده به خوبی فهمید. خوابگرد با وجود اینکه بیشتر در مورد ادبیات و فرهنگ می‌نویسد اما خوانندگان بسیاری را به سوی خود جلب کرده است.

حاجی ساکن واشنگتن
نویسنده «حاجی واشنگتن» سابقا ساکن واشنگتن درباره وبلاگش اینگونه نوشته بود: «خبرنگاری ایرانی و ساکن واشنگتن هستم. در این وبلاگ تنها به یک موضوع خاص بسنده نخواهم کرد و سعی می کنم تا هر آن چه را که می‌شنوم و می‌بینم، بنویسم.». اولین نوشته‌هایش در آرشیو وب باز می‌گردد به ژوئن ۲۰۰۶ (خرداد ماه ۱۳۸۵) گرچه پیشتر از اینها شروع به نوشتن کرده بود. اما دیگر این وبلاگ در دسترس نیست.

در دفاع از آزادی بیان و کیبورد
جادی نویسنده «کیبورد آزاد» است. وی درباره خود می‌نویسد:«جادی یک اسم مستعار است. یک گیک هستم و یک هکر. نه به معنی دزدی پسورد و ایمیل مردم. به معنی عشق به دونستن و عشق به تحقیق درباره خیلی از چیزهایی که می‌بینم و می‌شنوم. اگر بخوام علاقه‌مندی‌ درجه یکم رو نام ببرم باید بگم آزادی. در درجه دوم می‌رسیم به مشتقات آزادی که می‌شه آزادی بیان و سیستم‌عامل گنو/لینوکس.»

بامداد وبلاگستان فارسی
نویسنده وبلاگ «بامدادی» در مرامنامه‌ی وبلاگش نوشته است: این وبلاگ را من با محوریت «ایران»، «جامعه جهانی»، «جامعه اطلاعاتی»، «جامعه شبکه‌ای» و «فرهنگ» می‌نویسم. این وبلاگ‌نویس که درباره‌ی خود می‌نویسد مهندس است و نوع کارش او را زیاد به این سو و آن سوی این حباب خاکی می‌کشاند، منشی معتدل در پرداختن به موضوعات دارد.

آرش کمانگیر
آرش آبادپور، نویسنده وبلاگ «کمانگیر» ساکن کاناداست. نزدیک به هفت سال است که وبلاگ می‌نویسد. او دانش آموخته‌ی رشته‌ی برق و کامپیوتر است و در تورنتوی کانادا به عنوان برنامه‌نویس در زمینه‌ی پردازش تصویر و بینایی ماشین فعالیت می‌کند. مجموعه وبلاگ‌های کمانگیر شامل وبلاگ فارسی، انگلیسی، فوتوبلاگ، و یک وبلاگ عکاسی است.

منبع : تاریخ وبلاگنویسی فارسی+ اسلایدشو بخش وبلاگستان دویچوله پارسی

پی نوشت : به دو دلیل به این وبلاگ ها لینک داده نشد! اول مسائل امنیتی شرایط حاکم بر فضای وبلاگستان و دوم ایجاد رغبت در خواننده جهت جستجوی این وبلاگ ها در موتورهای جستجو.

لوگوی صد وبلاگ برتر اینترنتی

صابر بستانی — Sat, 14 Jan 2012 10:41:56 +0000

طراحی جذاب بخش مهمی از ترویج و برند شدن یک لوگو را برعهده دارد.هرچند که محتوا دلیل اول اقبال عمومی یک وبلاگ است اما هنوز هم آرم و لوگو در نظر اول برای بازدیدکنندگان جذاب ترین محتوای بصری وبلاگها محسوب می شود بطوری که بسیاری از بازدید کنندگان با دیدن لوگوی وبلاگتان فارغ از اینکه مفهوم لوگو را درک کرده باشند یا نه , درباره وبلاگ شما پیش داوری میکنند و بعد به سراغ محتوا می روند.

لوگوی شما از بازدید کنندگانتان می خواهد که انرا به حافظه سپرده و وبلاگ شما را به رسمیت بشناسند.همانطور که لوگوها در کارت های ویزیت و اگهی های تبلیغاتی به عنوان یک معرف و مبلغ تاثیرگذار استفاده می شود در تبلیغ و بالاتر رفتن تاثیر بصری وبلاگ شما نیز تاثیر شگرفی دارد.

طراحان بزرگ چشم فوق العاده ای برای تشخیص حرفه ای بودن و جذابیت بصری لوگوها دارند و با دیدن یک لوگو در همان نگاه اول به شما میگویند که این لوگو چقدر در بیان و معرفی کار و خدمات شما تواناست.هر چند که من طراح آنچنان مطرح با آثار به ثبت رسیده ی زیادی نیستم اما به عنوان یک هنرآموخته دنیای گرافیک و هنر می توانم تا حدودی در این مسیر گام بردارم.

همانطور که گفتم من طراح بزرگی نیستم اما انچه را که میبینم و می پسندم و دوست میدارم به عنوان یک طرح خوب قبول میکنم و در طراحی های خودم نیز سعی میکنم منظر مخاطب عام را بیشتر مدنظر قرار بدهم تا طراحان خاص!

در مجموع هدف از نوشتن این پست معرفی لوگوی صد وبلاگ برتر در دنیای اینترنت و البته معرفی لوگوی وبلاگچی که توسط خودم طراحی شده است.در پایان و قبل از معرفی لوگوها اگر شما نیز خواهان یک لوگوی اختصاصی ( نماد احتصاصی ) برای وبلاگتان هستید با من تماس بگیرید تا در این مسیر از خدمات طراحی لوگوی وبلاگچی بهرمند شوید.

و در نهایت لوگوی وبلاگچی را خدمت شما معرفی میکند.

صفحه کاربران ایرانی گوگل پلاس

صابر بستانی — Wed, 23 Nov 2011 07:33:02 +0000

سایت های آمارگیر گوگل پلاس آمارهای دقیقی از کاربران گوگل پلاس ارائه می دهند که یکی از این متغیرهای آماری ملیت کاربران حاضر در فضای گوگل پلاس میباشد.متاسفانه به خاطر بسته بودن مسیر اصلی ورود به گوگل پلاس در ایران! کاربران ایرانی با ابزارهایی مانند وی پی ان و از طریق آی پی کشورهای دیگر وارد گوگل پلاس می شوند و ناخواسته در امارهای گوگل پلاس با یک ملیت دیگر شناخته می شوند.

به شخصه معتقدم میزان ایرانی های حاضر در گوگل پلاس بیشتر از چهل و هفت هشت هزار نفریست که سایت های آمارگیر نشان میدهد.اما داستان ورود غیر مستقیم با ای پی کشورهای دیگر عامل اصلی این کاهش کاذب تعداد ایرانی های گوگل پلاسی است.به همین جهت صفحه ای در خود گوگل پلاس راهندازی شده با نام I’m From Iran که جهت عضویت کاربران ایرانی است.

در حال حاضر این صفحه یک صفحه ی نوپای گوگل پلاسی است اما انتظار داریم در اینده با افزایش میزان مشترکین و همچنین افزایش ۱+ های این صفحه , بتوان در مواردی که باید با یک اتحاد ایرانی موضوعی را به گوگل گوشزد کرد از این صفحه ملی بیشتر و در مواقع حساس تر به نحو بهتری استفاده کنیم.لطفن بعد از عضویت و یا در حقیقت فالو کردن این صفحه آنرا با دوستان خود به اشتراک بگذارید و یادتان نرود که ۱+ زیر تصویر پروفایل صفحه را افزایش دهید چرا که بی شک اعتبار این صفحه اعتبار کاربران ایرانی گوگل پلاس خواهد شد.

طراحی تصویر پروفایل صفحه

در حال حاضر هیچ تصویری برای پروفایل این صفحه در نظر گرفته نشده و منتظریم تا از بین طرح های ارسالی شما کاربران عزیز ایرانی گوگل پلاس و بعد از یک نظر سنجی گوگل پلاسی تصویر مناسب و با ۱+ بیشتر را به عنوان تصویر پروفایل انتخاب کنیم.پس بهترین تصویر پروفایل را برای صفحه طراحی کرده و لینک آنرا برای ما بفرستید.

ادرس صفحه : https://plus.google.com/u/0/106810917020670881683

یک داستان از یک دنیا در یک روز

صابر بستانی — Thu, 27 Oct 2011 05:18:41 +0000

ﺩﺭ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ ﻧﻮﺍﻣﺒﺮ ﺍﻣﺴﺎﻝ، ﻣﺼﺎﺩﻑ ﺑﺎ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺁﺑﺎﻥ، ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺮﻫﺎﻱ ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻝ، ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ۱۱/۱۱/۱۱ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﻳﺎﺯﺩﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻳﺎﺯﺩﻫﻤﻴﻦ ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ ۲۰۱۱ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﺩﻩ ﻛﻪ ﻫﺮ ۱۰۰ ﺳﺎﻝ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺭﺥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ، ﺍﻣﺴﺎﻝ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﻱ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭگ ﺗﺮﻳﻦ ﭘﺮﻭژﻩ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺸﺮ ﺗﺎﻛﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻲ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﻱ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻫﻤﻪ ﻛﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻋﻜﺎﺳﻲ ﻳﺎ ﻓﻴﻠﻤﺒﺮﺩﺍﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ،ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻴﻠﻢ، ﻋﻜﺲ، ﻣﺘﻦ، ﻗﻄﻌﻪ ﺍﻱ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻭ ﻳﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻓﺶ ﻣﻲ ﺷﻨﻮﺩ، ﺿﺒﻂ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻧﺶ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺛﺒﺖ ﺷﻮﺩ.

ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺭﻭﺍﻳﺘﮕﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻫﺎﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺧﻴﻠﻲ ﺍﺯ ﻣﺎ، ﺫﻫﻨﻴﺖ ﻏﻠﻄﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻲ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﻱ ﺑﻘﻴﻪ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﻤﺪﻥ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ، ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻳﻚ ﺗﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﻳﺮ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﻜﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺑﻪ ﺧﺒﺮﻫﺎﻱ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭﻱ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ، ﻧﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎﺩﻱ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ.

ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻣﺜﻼ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮﺯﻳﻞ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺟﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﺎ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺑﺎﺯﻱ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﻳﻮﻡ ﻣﻲ ﺭﻭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ژﺍﭘﻦ ﻛﺸﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭﺑﺎﺕ ﻫﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻣﻲ ﭼﺮﺧﻨﺪ ﻭ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺍﺯ ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺒﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩﺍﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﻫﺎﻱ ﺗﻴﻎ ﺯﺩﻩ ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻣﻲ ﻛﺸﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻛﺸﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻨﺰﻫﺎﻳﺶ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺟﺪﺍﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻧﺘﺰﻱ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﺼﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟

ﭘﺮﻭژﻩ eleven ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺮﻛﺖ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻧﻤﺎﻫﺎﻱ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺸﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺑﻜﺸﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﻪ ﺁﺩﺭﺱ www.11elevenproject.com ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﻳﻚ accunt-numbr ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﻋﻜﺴﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺿﻤﻴﻤﻪ ﺻﻔﺤﻪ ﺍﺻﻠﻲ ﺧﻮﺩ ﻛﻨﻴﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺛﺒﺖ ﻧﺎﻡ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ option ﺍﺯ ﺑﺨﺶ ﻫﺎﻱ ﭘﺮﻭژﻩ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ ﺗﺎ ۲۰۱۱/۱۱/۱۱ ﻓﺮﺍﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎﺩﺗﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺿﺒﻂ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ، ﺍﻟﺰﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺜﻼ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﺘﺎﻥ، ﺗﻜﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺿﺒﻂ ﻛﻨﻴﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺟﺬﺍﺑﻴﺘﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻜﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺖ ﻳﻚ ﻣﺴﺘﻨﺪ ۲ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺭﻭﺯ ۲۱ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ، ﺭﻭﺯ ﺻﻠﺢ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﺗﺼﻮﺭ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﻫﺎ ﻧﻔﺮ، ﻛﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﻼﺵ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻳﺘﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻋﺎﺩﻱ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻜﺲ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ ﺑﻪ ﭼﺎپ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﻟﺒﻮﻡ ﭼﻨﺪ ﻗﺴﻤﺘﻲ، ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻧﺎﻡ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺩﺭﺗﻴﺘﺮﺍژ ﺛﺒﺖ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ. ﻳﻜﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺑﺨﺶ ﻫﺎﻱ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭژﻩ، ﺿﺒﻂ ﺻﺪﺍﻫﺎﻱﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﺳﺖ. ﺻﺪﺍﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺻﺪﺍﻱ ﮔﺮﻳﻪ ﻳﻚ ﺑﭽﻪ، ﭘﺎﺭﺱ ﻳﻚ ﺳﮓ، ﻳﺎ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﺗﻴﺮﺁﻫﻦ ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺖ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﻜﻲ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺍﺻﻼ ﺻﺪﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻴﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍﻫﺎ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺟﻤﻊ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ، ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﻫﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ.

ﭘﺮﻭژﻩ eleven ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ ﺳﻨﻲ، ﺯﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺍﻱ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ، ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮﺳﻄﺤﻲ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﻓﻨﻲ، ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ. ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭژﻩ ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﻋﻮﺍﻳﺪ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﺵ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﺁﻥ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻬﺎﺩ ﺧﻴﺮﻳﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﻞ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﻲ ﭘﺮﺩﻩ ﺣﻘﺎﻳﻖ.(منبع)

خلق خدا به چه روز افتادند از تدبیر ما

صابر بستانی — Tue, 25 Oct 2011 08:52:05 +0000

این قسمت از دیالوگ عزت الله انتظامی در نقش حاجی واشنگتن ( اولین سفیر ایران در ینگه دنیا ) داغ دل تازه میکند.به یک روایت این دیالوگ حرف های خود حاجی واشنگتن بوده و به روایتی فیلم و دیالوگ محصول نبوغ زنده یاد علی حاتمی است ( که ۱۴ آذر سالروز درگذشتش است).در سال ۱۳۶۱ علی حاتمی بر پایهٔ زندگی حاج حسینقلی خان صدرالسلطنه فیلمی ساخت به نام حاجی واشنگتن.
فیلم در همان سال اجازهٔ نمایش در جشنوارهٔ فجر را پیدا کرد اما بعد از آن توقیف شد و در زمان حیات علی حاتمی اجازهٔ نمایش پیدا نکرد.سرانجام در ۲۰ خرداد ۱۳۷۷ و در دوره ی خاتمی به نمایش عمومی درآمد.

این چند خط از دیالوگ فیلم حاجی واشنگتن را باز بخوانید!

فکر و ذکرمان شد کسب آبرو.
چه آبرویی؟
مملکت رو تعطیل کنیم. دارلایتام دایر کنیم درست تره!
مردم نان شب ندارند،
شراب از فرانسه می آید.
قحطی است،
دوا نیست،
مرض بیداد می کند،
نفوس حق النفس می دهند.
باران رحمت از دولتی سر قبله عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم!
میر غضب بیشتر داریم تا سلمانی.
سر بریدن از ختنه سهل تر!
ریخت مردم از آدمیزاد برگشته.
سالک بر پیشانی همه مهر نکبت زده.
چشم ها خمار از تراخم است.
چهره ها تکیده از تریاک.
ملیجک در گلدان نقره می شاشد.
چه انتطاری از این دودمان با آن سرسلسله اخته؟
خلق خدا به چه روز افتادند از تدبیر ما؛
دلال، فاحشه، لوطی، لـله، قاپ باز، کف زن، رمال، معرکه گیر،
گدایی که خودش شغلی است.
مملکت عن قریب تکه تکه می شود…

پی نوشت : خاتمی هم فرصتی بود که از دست رفت مثل تمام فرصت های این ملت!